BOZKURTLAR’IN (TÜRKÇÜLÜĞÜN) DİRİLİŞİ,Abdullah Çağrı ELGÜN

BOZKURTLAR’IN (TÜRKÇÜLÜĞÜN) DİRİLİŞİ

                                    Abdullah Çağrı ELGÜN

Osmanlı Türkiyesi

Kuvayı Milliyeçiler, Osmanlının zayıfladığı ve yavaş yavaş dağılmaya başladığı bir dönemde, Selanik’te çıkardıkları “Yeni Hayat ve Türk Yurdu” dergileri ile İmparatorluklarının parçalanıp dağılmasının önüne geçmeye karşı büyük bir mücadele verirler. İçerideki ve dışarıdaki düşmanlar Osmanlı Türkiye’sini hasta adam ilan ederek onu, param parça etmek üzere başına çökerler… Memleketin her karış toprağı düşman askerleri tarafından işgal edilir. Bu karabulutların kol gezdiği zamanda, ülkeyi bu durumdan kurtarmak için devrin aydınları ve halkta beliren, üç değişik fikir ile Osmanlı Türkiye’sinin kurtulacağına dair, ümitler yeşermektedir. Aşağıdaki fikirleri hararetle savunan taraftarlar, ülkenin bu görüşler etrafında birleşilebilirse, kurtulabileceğine inanmaktadırlar:

1)                      Osmanlıcılık

2)                      İslâmcılık

3)                      Türkçülük ve Milliyetçilik.

Birinci Görüşe Göre:  Osmanlı İmparatorluk Türkiye’si içerisinde yaşayan gayri Müslümler de dahil olmak üzere, bütün halk, beraberce yaşamalıdır. Bunlar ortak değerler etrafında birleşerek, Osmanlı İmparatorluk Türkiye’sinin hayatını, her hangi bir toprak kaybına sebep olmadan, devam ettirebileceği görüşündedirler. Bu görüş, gelişen şartlar ve ülkede meydana gelen eylemlerin artması  gerçekleşmesi şansı kalmayarak, kısa sürede iflas etmiştir.

İkinci Görüşü Benimseyenlere Göre: İmparatorluk içinde gayri Müslimlerin toprak ve müstakil ayrı devlet istekleri. ülkede kargaşa ve huzursuzluğa sebep olmakta ve eğer mümkünse ayrılıp gitmeleri ve sadece “Din Birliği” (İslâm Birliği) etrafında toplananların İmparatorluk içinde kalmaları fikri ağır basmaktadır; fakat mikro milliyetçilik fikri, aşırı kavmiyetçilik bu görüşün de hayata geçmesine engel olmuş ve nihayet bu görüş de iflas etmiştir…

Üçüncü Görüş, Türkçülük ve Milliyetçiliği Benimseyenlere Göre: Ülkeyi ayakta tutacak görüş: “Türkçülük ve Milliyetçiliktir.” Millet savaşlarda yaşanan bozgunlar ve ülke içindeki istikrarsızlıklar ve haksızlık, hırsızlık, gasp, adam öldürme, aşırı kavimcilik ve Fransa’da doğan milliyetçilik fikirlerinin, İmparatorluk Türkiye’sini içinden çıkılamaz ve yaşanamaz bir ülke durumuna getirmiştir. Bu görüş sahiplerine göre ayrılık isteğinde bulunarak, müstakil, bağımsız devlet olmak isteyenlere karşı çıkmak gereklidir. Bununla birlikte, ok yaydan çıkmıştır; ve durdurmak mümkün değildir; öyleyse hiç olmazsa Türkler’in topluca yaşadığı toprakları kurtarmak “Türkçülük ve Miliyetçilik” görüşü doğrultusunda birleşmeyi başarmak gerekiyordu…

 İçerideki düşmanların, dışarıdaki düşmanları yurda davet ederek bağımsızlık isteklerine erişmek için hainlik yapmaları, çeşitli çeteler kurarak halkı sindirdikleri, vatana ihanet ettikleri gün gibi ortadaydı. Bu sebeple, saray önünde her gün nümayiş yapan, yangın çıkaran, gasp, cinayet, ırza tecavüz ile Türkler’in oturdukları bağ, bahçe ve evlerini gasbederek, yıllardır birlikte yaşadığı kendi komşusuna, kendi halkına büyük içkence ve eziyetler yapıyorlardı.

Hüseyin Nihal ATSIZ

Rum, Ermeni, Yahudi Çeteleri köy, ilçe ve şehirleri yakıp yıkıp, halkın namuna tasallut edip, Türk halkına akla gelmedik, çeşitli işkenceleri muamele görüp, Türk halkını bulundukları topraklardan göçe ve kaçışa zorladılar. Bu olaylar, ülkenin içinde bulunduğu durum, İmparatorluk Türkiyesi içerisinde yaşayan farklı kültür ve soylara, ya istedikleri verilecek; veya bunlara karşı bir Kurtuluş Savaşı yapılmasını mecburî kılıyordu… Öyle de oldu!..

Bu fikir giderek rağbet buldu. Türkler yaşadıkları topraklardan sürülmek isterken, hemen hemen vatanın, yangın yerine dönen bir çok cephelerinde, Türkler için çetin ve kaçınılmaz müdafaa; ve amansız bir savaş başladı…

Bütün bu kargaşa ve fikir ayrılıkları, İmparatorluk içinde yaşayan Türkler dışındaki azınlıkların işine yaradı.

Fransa’da doğan mikro milliyetçilik anlayışı ile başlayan bağımsızlık istekleri ve toprak talepleri Arap, Fars, Latin, Ermeni, Yahudi, Slav soyundan bütün ırkları harekete geçiriyordu. Bunlar ülkeyi işgale gelen büyük devletlerin güçleri ile birleşerek bağımsız bir Yunanistan, Bağımsız bir Bulgaristan ve arkasından bağımsız Ermenistan doğuruyorken Arap, Fars, Latin soyundan bir çok halklar da bağımsızlık ilan ediyorlardı…

Osmanlı İmparatorluk Türkiyesi’nde tek bir eyalet olan Araplar, bir çok emirliklere ayrılarak bağımsız devletçikler olacaklardır. Osmanlı İşgal altındadır ve ülkeyi işgal altına almış olan düşmanlar, Türkler’i bu topraklardan kesin olarak silip, atmak için karar almışlardır…

Kuvayı Milliyeciler:

İşte tam o sırada ortaya Mustafa Kemal ve bir avuç vatansever arkadaşları ortaya çıkar. Osmanlı Türkiye’sini kurtarmak için silah arkadaşları ve bir avuç vatansever insanla, büyük bir mücadeleye girişirler. Alevler içinde yanan koca bir ormandan geriye küller arasında çaresiz, aç ve açıkta: 778 Metrekare, vatan parçası kalır ki bunun adına “Türkiye” derler.

“Türkçülük ve Milliyetçilik” görüşünün etrafında toplanan çoğunluğu Müslüman ve Türk olan, bu bir avuç Kuvayı Milliyetçiler, İmparatorluğun külleri arasından, tamamen vatanseverlerin kurduğu genç, Türkiye Devletini ortaya çıkarırlar. Bu devleti kuranlara Türk, ülkenin adına da Türkiye denir. Bu ülke insanları Kurtuluş Savaşı öncesinde olduğu gibi Kurtuluş Savaşı sonrasında da bir birlerine sıkı sıkıya kenetlenmiş, ayrılmaz bir bütün olmuşlardır.

Padişah döneminde, Avrupa eğitimi ile yetişmiş ülkenin aydın delikanlıları Talat Paşa, Enver Paşa, Mustafa Kemal Paşa, İsmet İNÖNÜ, Rafet BALE, Fevzi Çakmak, Kazım Karabekir Paşa, Mehmet Âkif, Hamdullah Suphi, ...vb. binlerce adsız kahraman, büyük bir kurtuluş mücadelesi ve savaşı vererek Türkiye Cumhuriyeti Devletini kurarlar.

Türk milliyetçilerinin kurduğu bu devlete Türkiye Cumhuriyeti, bu devleti kuran halka da Türk halkı denir. Atatürk’ün de dediği gibi bu büyük bir zaferdi.

Türk, Türklük, Türkçülük ve Milliyetçilik Düşmanlığı:

Türkçüler Birarada

1944 Türkçülük Hareketi’ne kadar “Türkçülük ve Milliyetçilik” fikri devlet politikası olarak devam edip gelmişti. Ankara’nın en merkezi yerinde yapılan muhteşem Türk Ocağı binası bunun en güzel örneğidir. Bugün Resim ve Heykel Müzesi olarak kullanılmaktadır.

İkinci Mustafa adıyla da anılan İsmet Paşa (İNÖNÜ) SSCB, Kominist Rusya tehdidini gereğinden fazla önemseyerek “Türk, Türlük, Türkçülük, Milliyetçilik” hareketine cephe aldı; halbuki SSCB(Rusya)’da bağımsız olabilmeyi bekleyen Türkiye’nin o günkü nüfusundan daha kalabalık din, dil, tarih, kültür, soyca bir olan Türk kardeşlerimiz SSCBirliğinin esareti altında olup bağımsızlık beklemekteydi. Madden ve manen, bizim onlara yakın olmamız lazımdı. Seksen yıl boyunca kardeşlerimizden ayrı, onlara hasret yaşayarak, onlardan uzaklaştırıldık!..

Millî Kahramanların,Türk Milletin Beklentilerine Çare Arayışları:

O dönemin Milliyetçileri başta Hüseyin Nihal ATSIZ olmak üzere: Fehiman TOKLUOĞLU, Alpaslan TÜRKEŞ, Fethi TEVETOĞLU, Reha Oğuz TÜRKKAN, Zeki Velidi TOĞAN, Necdet SANÇAR,  Cebbar ŞENEL, Hasan Ferit CANSEVER, Nurullah BARIMAN, Mustafa Zeki SOFUOĞLU, Fazıl HİSARCIKLI, Hüseyin Namık ORHUN, Sami BAYRAK, İsmet Rasim TÜMTÜRK, Cihat SAVAŞFER, Muzaffer ERİŞ, Fehiman ALTAN, Yusuf KADIGİL, Hikmet TANYU, Hamza Sadi ÖZBEK, Orhan Şaik GÖKYAY, Cemal Oğuz ÖCAL, Sadi BİLGİÇ, Mehmet KÜLAHLIOĞLU, Osman Yüksel SERDENGEÇTİ  1944 Türkçülük tutuklanarak, uzun süre, “tabutluk” adı verilen küçücük zindanlara atılarak, büyük işkencelere maruz kaldılar. Türk milliyetçiliği ötekileştirildi ve idealistler bastırılmaya çalışıldı.

Türkiye yabancı sermaye ve teknolojilerin oluşturduğu bir yapıya teslim oldu. Başta İstanbul olmak üzere Anadolu’da şekillenen “Merkez Sağ” denen bir teşkilat yapılanmasının eline geçti. Bu duruma son vermek isteyenlerden başta Mareşal Fevzi Çakmak Paşa yeni bir parti kurup(Millet Partisi) örgütlenerek iktidara gelmek istedi ise de başarılı olamadı. Sonra bu partiye Osman BÖLÜKBAŞI(1957) sahiplendi. Arkasından Alpaslan TÜRKEŞ(1969), Başbuğun vefatı ile boşalan koltuğa da Dr.Devlet BAHÇELİ(1999) geçerek bu vizyonu üstlendilerse de ufak tefek iktidar ortaklıklarıyla bu millî dava ve fikrini uygulayabilme başarısını asla gösteremediler.

Mareşal Fevzi Çakmak

“Merkez Sağ” denen bu iktidarlar döneminde, hemen her alanda, Türkiye’yi kendi öz kaynakları yerine Batı ile buluşturup, Batının tam bir taklitçisi, kopyacısı haline soktular. Giderek dilde, ekonomide, tarımda, sosyal hayatta ne varsa yabancı sermaye, yerli malı ve sermayeyi tasfiye etti. Sanayide, tarımda, sosyal hayatta üretmeye, geliştirilmeye, çoğaltılmaya dayalı millî devlet yararına ne varsa, hemen her şey ya kısıtlandı, ya kota ile sınırlandırıldı ya da bunların fabrikalarına, ürünlerinin üretimine, tamamen son verildi… Yerli ve millî adına ne varsa hemen her şey yabancı sermaye ve piyasasının eline geçti…(Eti, Sümer, Çinkur, Anadolu Otomobil, Devrim Otomobil, Kayseri uçak fabrikası…vb.)

Her yıl hararetle ve büyük bir zevkle kutlanan “Yerli Malı Haftası” ve “Türk Parasını Koruma Kanunu”, rafa kaldırılarak, “Türk, Türkçülük ve Milliyetçilik” fikirleri azınlıkta ve küçük bir grup olarak sahnede yer aldı.

Ekonomi, Eğitim, Politika, yabancı sermayenin yabancı piyasasının eline geçti. Bu durum: İnönü ile başlayıp, …Menderes, Demirel, Özal ve nihayet Erdoğan döneminde rayından çıkıp, zirveye oturdu.

Son on sekiz yıl(18)’da da Erdoğan iktidarı tarafından: “Atatürk, Türk, Türkçülük, Milliyetçilik, Türkiye Cumhuriyeti(TC.) ve Türk Lirası(TL.)” düşman ilan edildi. Bir milletin kendi soyunu araması, ona sahiplenmesi “Irkçılık” sayıldı; ve en yüksek makamlarca bu değerler öcü telaffuz edilerek bu gerçek, şiddetle reddedildi…

Alpaslan Türkeş ve Osman Bölükbaşı

Ay Yıldızlı Türk Bayrağı değiştirilmeye, rengi ve sembolleri tartışmaya açıldı. Bu iktidar döneminde rengini kanımızdan alan Ay Yıldızlı Bayrağımız, elli altı(56) kez Türk’ün düşmanları tarafından gönderinden indirildi. Amansız bir Kurtuluş Savaşı vererek kazanılan bu ülkenin “Adından gocunanlar ve değiştirmeye kalkanlar çıktı… Millî Marşı”nın bestesi değiştirildi. Kimi yerlerde değişik beste ile okutuldu ve Kurtuluş Şavaşı’mızın Destansı Bir Anlatımı olan “İstiklâl Marşı” mız kaldırılmak istendi…

Her sabah bir ideal olarak orta öğretim okullarında Atatürk döneminden bugüne kadar yıllarca ezberletilerek okutulan “And”ı kaldırıldı. Büyük önder ve kahraman gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün söylediği: “Ne mutlu Türk’üm diyene!” sözü dağlardan ve okullardan silindi. Atatürk’ün heykelleri, tabloları ve resimleri resmî ve özel kurumların çoğundan kaldırıldı. “Atatürk”  adı ile başlayan okullar ve satadyumlar yıkıldı.

Osman BÖLÜKBAŞI ve Başbuğ Alpaslan TÜRKEŞ

Özel sermaye, devlet sermayesini neredeyse sıfıra indirdi. Özelleştirme adı altında yapılan uygulamayla, devlete ait kamu binaları dahil, kurumlar, fabrikalar, şirketler, maden yatakları ve devlet arazilerini yandaş ve yakınlara yok fiyatına pazarlanıp satıldı veya yakınların üzerine geçirildi. Devletin kendine ait binaları dururken çok yüksek fiyatlara ve Dolar ve Yuro cinsinden rantlı paralara amaç dışı kiralandı. Milletin hayrı için yapıldığına inanılan: Oto Yollar, Köprüler, Tüneller, Şehir Hastaneleri, Kanal İstanbul, Parklar müstaitlerden komisyon alabilme çıkarları için yandaşlara kira garantisi, gelir garantisi, doluluk oranı garantisi yoluyla yirmi beş, otuz(25-30) hatta kırk dokuz(49) yıllığına peşkeş çekilerek vatandaşın tüyü bitmedik yetimlerinin parası ile milletin anasına avradına küfrettirildi…

Kurumlarda daimi kadrolara neredeyse kaldırılarak, “Devleti küçültüyoruz. Devleti yükten kurtarıyoruz!..” denilerek kamuda çalışanların sayıları %12’den %’8 düşürüldü. Sözleşmeli memur, sözleşmeli öğretmen, sözleşmeli asker ve sözleşmeli sağlık personeli sistemi uygulaması başlatıldı.

Kamuda çalışanlar: 4A, 4B, 4C…vb. gibi ucube ve uydurma adlar altında gruplara ayrılarak haksız kazanç ve adaletsiz bir ücret dağılımı ile değersizleştirildi.

Taşeron şirketlere büyük yetkiler verilerek asgarî ücretlilik ve modern kölelik sistemi özendirildi. Toplumda güven zedelenmesiyle güvensiz toplum, korkak, pısırık ve başkalarına boyun büken, boyun eğen, itirazsız eğilen insan modeli arzulandı.. Toplumda sürekli moralsizlik, kırkın insan, küskün toplum, dargın ve hayal kırıklıkları yaşayan psikolojisi bozuk halk körüklendi. Sormayan, sorgulamayan, karşı çıkmayan, çıkamayan, hastalıklı bir toplum modeli yaygınlaştırıldı.

Bu görüş ve gidişe karşı, bugüne kadar ne CHP, ne MHP ne de millî bir parti tek başına iktidarı yakalayarak karşı duramamış ve bu kötü gidişi durduramamıştı…

Asena(Dişi Kurt) Meral AKŞENER

İşte bugün bir ümit belirdi ki bunun adı İYİ PARTİ’dir… Lideri ise Meral AKŞENER… Onun etrafında toplanmış olanlar da Bozkurtlar ordusu, Türk, Türklük ve Türkçüler grubudur. Bu halk Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşlarının önderliğinde amansız bir Kurtuluş Savaşı vererek Cumhuriyeti kuran Türkiye’yi kuran her kesimden Türk halkıdır.

Bu günü sabırsızlıkla bekleyen ülkücüler ve Türk halkı, Meral AKŞENER’in her kesim ve halktan özellikle seçerek kadrosuna aldığı bu şahsiyetlerle, bu gün bu iktidar fırsatını ve rüzgarını yakalanmıştır. Bu parti ile iktidara taşınacaklardır. Geleceğimizi kuracak olan kadro, bu partide mevcuttur… Atatürk’den sonra millî olarak iktidara gelecek, en büyük ve en güçlü iktidar, bu, İYİ PARTİ iktidarı olacaktır.

Türk, Türklük ve Türkçülük:

Cumhuriyete: “100 yıllık film arası!” diyenlerin tünellerinin sonu görünmüştür. Gazi Mareşal Mustafa Kemal ATATÜRK başta olmak üzere Genç Türkiye devletini Türk Halkı kurmuştu. Devletin yönetimi de öyleydi. Bizzat Atatürk: “Ne mutlu Türk’üm diyene!” diyordu. “Ey, Türk! Yüksel, senin için yükselmenin hududur yoktur.” , “Tek bir şeye ihtiyacın var: Çalışmak! Çalışmak! Çalışmak!” diyordu. Bunun için: “Muhtaç olduğun kudret damarlarındaki asil kanda mevcuttur!”. “Ne mutlu ki Türk doğmuşum.”, “Benim en büyük övüncüm ve mutluluğum Türk olarak doğmaklığımdır.”, “Bir Türk dünyaya bedeldir!”, Beni bir Türk anası doğurmadı mı, bu memlekette nice Türk anaları nice Mustafa Kemaller doğurmayacak mı?..” demişti!

İyi Parti, Kadrosu ve Kökleri

“Türk, Türklük ve Türkçülük ateşi ile yanmış gönüllerde, bu parti Mustafa Kemal’in silah arkadaşı, Gazi Mareşal Fevzi Çakmak Paşa tarafından “Millet Partisi” olarak kurulmuştur. Daha sonra Osman BÖLÜKBAŞI, bu partinin adını “Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisi(CKMP)1957”, olarak değiştirmiş. Alpaslan Türkeş’i davet ederek bu partiye üye etmiştir. TÜRKEŞ, bu partide Genel Başkan olunca(1958) partinin adını, Milliyetçi Hareket Partisi(MHP) olarak değiştirmiştir. Bu parti, Başbuğ Alpaslan Türkeş’in ölümüyle,  1999’da Dr. Devlet BAHÇELİ’nin Genel başkanlığa geçmesiyle, bugüne kadar gelebildi. Milliyetçi Hareket Partisi(MHP), kendi misyon ve ideolojisini hayata geçirebilmek çaba ve gayretinden ötelere erişip, hiç bir vakit, tek başına iktidarı yakalayamadı.

Bununla da kalmayan Bahçeli Atataürk’ün silah arkadaşı Fevziçakmak Paşa’nın kurduğu ve rahmetli Başbuğun emaneti olan bu partiyi: Türk, Türkçülük, Milliyetçilik kavramlarının, kendi sözleri ile: “Ne mutlu Türk’üm diyene!..” sözünü söyleyenlerden rahatsız olan, Abdullah GÜL’ü, 7 Haziran 2015’te Cumhurbaşkanı seçtirmiş ve  “Türklüğün yaşayan en büyük düşmanı olan Erdoğan(AKP)” ile koalisyon yaptırmıştır…

Bununla da kalmayıp, “Hayır!” kampanyasına destek vererek ve bütün koalisyonlara kapısını kapayarak, “1 Kasım 2015’te” AKP’nin: Kamu Özel İşbirliği (KÖİ) Türk halkının Osmanlı Türkiyesi döneminde tanıştığı, Duyun u Umumiye’den sonraki, en büyük tezgahın uygulamaya girmesine müsaade ediyordu...

Bahçeli: BOB, BİB, BAB gibi küresel emperyalist güçlerin projelerine boyun eğerek, ERDOĞAN’ın kaybettiği iktidarı, altın tepsi içinde yeniden AKP’ye sunuyordu…

Buna dur diyen başta: Sinan OĞAN, Ümit ÖZDAĞ, Yusuf HALAÇOĞLU, Meral AKŞENER, Koray AYDIN, Özcan YENİÇERİ, …vb. gibi millet vekilleri MHP’de olağanüstü, bir kongre isteyerek, genel başkan Devlet BAHÇELİ’yi değiştirmek istediler. Bunun üzerine Büyük Anadolu Oteli’nde gerçekleştirilen “Tüzük Değiştirme Kongresi” iktidarın da yardımıyla iptal edildi. Toplantılara ve kongre yapımına müsaade edilmeyerek sonraki zamanda, kongre yapmak için bir araya gelmiş partililer, delegeler ve millet vekilleri, partiden(MHP) ihraç ve tasfiye ediliyordu.

Bunun üzerine, MHP’den ihraç edilen Muhalif Ülkücüler bir araya gelerek, korkusuz ve cesur bir çıkışla, İYİ PARTİ’yi kurarak, iktidara talip olduklarını, her kesime ilan ettiler.

Bu durum hem iktidarı hem de muhalifleri telaşlandırdı. Bu parti ve mensuplarını hemen her şekilde engellemek ve seçimlere de sokmamak istiyorlardı. Toplantılarını engellemek, tutulan salonların sahiplerini tehdite, İYİ PARTİ mensuplarının yollarını kesmek, toplantılarına saldırılar düzenlemek, dövmeye ve sindirmeye kalkışmak …vb. gibi her tür tehdide kadar vardırdılar.

İYİ PARTİ’nin çalışmalarını, açıklamalarını milletin vergileri ile kurduğu devletin hiçbir televizyonları vermediği gibi, hiçbir basında söz ettirmediler. Tarih bu günleri, arşivlerinin tozlu Raflarına, kara bir leke olarak yazacaktır…

Devlet BAHÇELİ ve Manevraları:

Baskın seçim ile İYİ PARTİ’yi ekarte edip, hezimete uğratmak isteyenler “Erken Seçim” istediler. Devlet BAHÇELİ’nin bu çağrısına, AKP’den cevap gecikmedi. “Ağustos’ta Seçim” diyen BAHÇELİ’ye daha da erken bir tarih: “24 Haziran 2018”, “baskın seçim” denildi.  İYİ PARTİ’den korkan ERDOĞAN, Devlet BAHÇELİ ile görüşerek rakiplerinden korkarak hem erken seçimin hem de koalisyonların istemeyerek de olsa yolunu açtı;  çünkü 15 yılda hattinden fazla yıpranmış ve halkın gözünden düşmüştü. Daha fazla düşmeden ve oy kaybına uğramadan bir  “Baskın Seçimle” yeniden iktidar olacaklarını düşünmektedirler…

Erken seçime ve koalisyonlaraa karşı çıkanlar, bu defa da erken seçim ve koalisyonlarda kendilerini garantiye almak istiyorlardı.

Kongre yaptırmayan, Kurultay Tüzüğüne karşı çıkan, “Hayır!” kampanyası ile koalisyonu kabul etmeyip, CHP’nin sunduğu başbakanlığı kabul etmeyip, 2015 seçimlerinde AKP’ye iktidarı eliyle sunan Devlet Bahçeli, bugün barajın altında kalma korkusuna kapılarak, MHP’yi, AKP saflarında koalisyonla birleştiriyordu…

Erken ve baskın bir seçimin İYİ PARTİ’ye dayatılması, onu asla, bu kutlu yürüyüşten vaz geçirmedi. MHP’den ayrılarak İYİ PARTİ’yi kuran, çetin yoları korkusuz yüreklerle aşarak cesur çıkışlar yapan bu kadroların lideri Meral AKŞENER, İYİ PARTİ’yi seçime sokmayı başarmıştır.

Atatürk’ten sonra ilk defa Türk Halkı ve Türk Milletinin bütün unsurlarını millî ve yerli bir anlayışla kucaklayan, milletin asıl unsuru olan İYİ PARTİ, ülkücülük, Türk Milliyetçiliği, Türklük ve Türkçülük, Türk Halkı, Türk Milleti kavramlarını özünde yoğurarak yeniden şahlanmıştır.  

Ülkücülerin iktidarı, BOZKURTLAR’IN (TÜRKÇ ÜLÜĞÜN) DİRİLİŞİ  yakındır…

    

KAYNAKLAR:

1.www.gazeteduvar.com.tr

2.Devlet Bahçelinin basın bildirileri ve Meclis konuşmaları tutanakları

3.www.zeit.de/kultur/2018-05/praesidentshafts

4.https://www.google.com.tr/search?q=devlet+bah%C3%A7eli%27nin+konu%C5%9Fmalar%C4%B1&oq=Devlet+Bah%C3%A7elinin+Konu%C5%9Fmalar%C4%B1&aqs=chrome.1.69i57j0l5.12902j0j8&sourceid=chrome&ie=UTF-8

5.https://www.google.com.tr/search?safe=strict&ei=caMbW9WyLIWcsAHZibSIBg&q=1944+Miliyet%C3%A7ilik+olaylar%C4%B1&oq=1944+Miliyet%C3%A7ilik+olaylar%C4%B1&gs_l=psy-ab.3..0i13k1j0i22i30k1l5.50323.68980.0.69500.44.34.7.3.6.0.257.4220.0j31j1.33.0....0...1c.1.64.psy-ab..1.43.4358.6..0j38j35i39k1j0i67k1j0i131k1j0i131i67k1j0i19k1j0i22i30i19k1j0i13i30k1.110.yyXu49ZSUqE

ADALET HERKES İÇİN, Abdullah Çağrı ELGÜN

ADALET HERKES İÇİN

Abdullah Çağrı ELGÜN

Referandum bitti. Anayasa ve Başkanlık Sistemi memlekete hayırlı uğurlu olsun. Kazanan da kaybeden de bu ülkenin mensupları ve bu ülkenin insanları. Bu sebeple kazanan ülkemiz Türkiye olacaktır. Türkiye diyorum; ama ülkemizin adı konusundaki tartışmalar devam edecek mi? Ülkemizin üniter devlet yapısı, Türkiye adı kalkacak mı? Bayrağı, İstiklâl Marşı, Türk, Türkiye, Türkiye Cumhuriyeti, kavramları rafa mı kaldırılacak?.. Bu kavramlarıyla ilgi endişe, kaygı ve tereddütlerimiz devam edecek mi?..

Milleti bir bütün olarak kucaklayıp kardeşliğimiz perçinlenecek mi, adalet, hak, hukuk, herkes için aynı mı olacak; yoksa ilgililerin sesinden sadece ve devamlı “Ak Parti Kadroları! Ak Parti Kadroları!” nakaratlarından başka ses işitmeyecek miyiz? Milletin diğer unsurları, görmemezlikten gelinip yok mu sayılacak? İktidar sahiplerinin bu endişelerimizi giderecek yeni sözler üretmesi, yeni projeler ortaya koyması ve tez elden ülke içinde huzurun tesissisinin sağlanması bir zarurettir.

İktidar dışarıda, ülkeye düşman unsurlarla, hiç taviz verilmeden yapılacak mücadelede halkı arkamıza almak da ayrı bir güç ve güven kapısı olacaktır. Komşularla gerilen hatlar düzeltilmeli, gereksiz tartışma ve polemiklerden kurtulunmalıdır.

Ömür dediğimiz şey, çok kısadır. Bizim çocuklarımız, sonra torunlarımız, sonra onların çocukları ve sonra da onların torunları gelecekler. Bizler, ölmeden önce idealimiz yapmak ve yaşatmak, ülke içinde kalıcı, doğru ve silinmez izler bırakacaksak, öncelikle adaleti, herkes için tesis etmeliyiz. Vatandaşın beklenti ve sorunlarını çok acil olarak yeniden yeniden gözden geçirilmelidir. Çocuklarımızın, torunlarımızın güven ve huzurlu, yarınları,  sokaklarda huzur içinde dolaşabilmeleri içinde bulunduğumuz zamanda yapacağımız icraatlara ve gerçekleştireceğimiz “herkes için adalet”e bağlıdır..

Suçlu, suçsuz hapislerde yatan binlercesi yetmezmiş gibi yeniden yeniden tutuklamalar, yeni cezaevlerinin açılması, kişi ve toplulukların sadece muhalefet etmiş olması, haklarında şikayet olması, veya olay yerinde, yanında yöresinde tesadüfen bulunması sebebiyle tutuklanmaları, ceza evinde tutukluluk halinin devam etmesi adalet olmayacaktır…   

Bence referandum sonrası beklenen ve olması gereken şudur: Toplumun bütününü kapsayacak genel bir af yasası ile ülke insanlarının acıları hafifletilmeli, yüreklerine su serpilmelidir… Gerçek suçluların suçlarının hafifletilmesi, suçsuzların derhal çıkarılması, hapishanelerin boşaltılarak okullara fabrikalara ve üretim sahalarına dönüştürülmesi yerinde olacaktır. Uzun süre hapiste yatanların cezalarında indirime gidilmesi, suçsuzların ya görevlerine iadesi veya bunlar, görevlerine iade edilmeyecekler iseler bile, tutuklama öncesi çalıştıkları kurumlarında gelebilecekleri makam ve mevkileri kendilerine iade edilip alabilecekleri en son maaşlarından emekli edilerek, mağduriyetleri giderilmelidir. Böylece hayatlarını devam ettirebilmelerinin sağlanması adil, yerinde ve hakkaniyete uygun bir karar olacaktır. 

GERÇEKLER ACIDIR, HAZMI ZOR OLUR

CNN’de Ahmet HAKAN’ın hazırlayıp sunduğu “Tarafsız Bölge” programında konuşan Mahmut AKPINAR, Ahmet HAKAN, Mehmet METİNER; Başbakan, Bülent ARINÇ’a: “Dershaneler üzerimden beni, hükümetimi tehdit ettiler. Elimizde kasetler var dediler. Piyasaya süreriz dediler. Hükümetini yıkarız dediler.  Ben de onların restini gördüm; ve onlara şöyle dedim: sonunda bu alçaklığı da yapacak mıydınız? Dedim onlara…”

Dershane işini kaşırsan elimizde kasetler var. Hükümetinizi düşürürüz. Demiş olduklarına, Sayın ARINÇ: “Bizzat tanıklığımdır!.” diyor. Bunlar her kim ise kamuoyuna açıklanmalı, derhal yakalanmalı ve kanun önünde hesap vermelidirler.

 “22 Mar 2017 tarihinde, “FETÖ soruşturmalarında adı geçen ve üniversiteden ihraç edilen Merkez Partisi Genel Başkanı, Prof. Dr. Abdurrahim Karslı, KRT'de Çağlar CİLARA'nın programında, "Ben FETÖ'cü değilim, herkese ilan ediyorum. Ben 28 Şubat dönemini özlüyorum. İslâm’ı öyle bir yorumladılar ki şuanda herkes İslam'dan nefret ediyor" şeklinde ifadeler kullandı.

Bugün sokak ortasında, parklarda bahçelerde başı örtülü kızların gençlerle el ele kol kola, diz dize, yanak yanağa dudak dudağa… olduğunu görmemek için âmâ olmaya gerek yoktur. Henüz abdesimle duruyorum diyenlerin ağzından çıkan yalan yanlış lakırtılara bakınca, gerçekten inananlar gördükleri karşısında kızarıp bozarıyor, kan ter içinde kaldıklarına şahit oluyoruz. Bir kısım İslâmcılar tarafından islâm’ın içi boşaltılmıştır. Ne dersek diyelim ne kadar inkara kalkışırsak kalkışalım gerçekler acıdır; ve  hazmı da zor olmaktadır.

TOPLUMDA İNAÇ SAPTIRMASI

Toplumda bir algı yanıltması, kafa karışıklığı, ve zihin bulanıklığı hat safhaya ulaşmıştır. Yanlışı görüyor, bizzat şahit oluyor; fakat sürekli aldanmaya, aldatılmaya, ses çıkarmıyor. Hatta bu ikilik, ona hoş bile geliyor, denebilir. Görsel basının etkisi ile göze, kulağa ve zihne hitabeden bu iletişim araçları karşısında insanların algıları şaşmış, aklı karışmış, zihni bulanmıştır. Toplumu: “Zaman sana uymuyorsa, sen zamana uy!” felsefesine takılmış: “Takıl bana hayatını yaşa!..” diyenlere uymuş, zamana ayak uyarak, doğru ve yanlış karşısında akıl, mantık ve vicdanına kilit vurarak gözlerini kapatmıştır..

YANLIŞTA ISRAR

“Ben gidersem dünya batar.” Diyenlerin bugün hepsi kabirdedirler; fakat dünyanın hâlâ batmadığını göre göre, muhatapların gözlerine baba baka yanlışın olanın gitmesine izin vermiyor. Yanlışta ısrarda devam ediyor… Anadolu’da güzel bir söz vardır. “Yer yarılır adam çıkar.”  Her şey biter, her fani ölür, her şey yok olup gider fakat hamiyetsiz ve hürriyetsiz yaşanmaz. Mevlânâ’nın dediği gibi: “İnandığın gibi yaşayamıyorsan; yaşadığın gibi inanmağa başlarsın.” Bugün toplum olarak rotadan sapmış olarak, gerçeği görüyor; fakat yaşadığımız gibi inanmak için bahaneler ve yollar üretiyoruz.

BUNDAN SONRA NELER YAPMAK GEREKİYOR? 

Kendi kendimizle, insanımızla, toplumumuzla, cemaatimizle, top yekün millet olarak yan yana, huzur ve barış içinde yaşamak istiyoruz.

İKTİDARA DÜŞEN GÖREV

Bu memleketin sıkıntılarına ACİL çözümler bulmaları gerekmektedir. 15 yıldır tek başına hükümet olarak, her istediğini yapabilen ve yaptırabilen bu iktidar sahipleri, halkın huzur, sükûn ve müreffeh hayata erişme yolundaki azim ve kararlılığını gerçeğe dönüştürebilmelidir. 

Ülkemiz: Komşularıyla barışarak, yeniden huzur ve barışı yakalaması: “Yurtta barış dünyada barış” ilesini yerine oturtarak kendisini yenilemesi gerekmektedir.

Bu konuda muhalefete de büyük görevler düşmektedir. 2019’a çıkarılacak rakip  Başkan adayını belirlemesi gerekmektedir. Şimdiden çıkaracağı kadroyu, yapacağı projeleri, mümkünse, halkın hemen hepsinin mutabakat ettiği anayasayı bugünden hazırlayıp ortaya koymalı, maddelerini halka sunabilmelidir.

Adil yargılama,

Hapishanelerin boşaltılması.

İçeride ve dışarıda olanların sıkıntılarını giderecek, iş aş, ekmek kapısı ve onların psikolojik problemlerine de çareler aramalıdır.

İçeride barış, dışarıdaki barış, yurtta barış, dünyada barışı tesis etmek iktidarda olanların sorumluğu ve görevlerindendir.

FETO:

Türkiye’ye getirilip onun muhatapları ile yüz yüze, karşılıklı olarak yargılanmalıdır.

Tarafsız, bağımsız ve vicdanlı hakimlerin karşısında herkes hesap vermekten hiçbir şekilde çekinmemelidir. Aksi durumda şaibeler, şüpheler, akılları kurcalayan sorular her daim zihinleri bulandıracak, yarın sırf bu yargısızlık yüzden çocuklarımız, hatta torunlarımız zan altında kalacak; ve millet, içi huzur bulamayacak, belki de sokaklar bizim için tehlikeler ile dolu olacak ve rahat yüzü göremeyeceğiz endişesi taşımaktayım…

Bugün ekonomi, tüketim ekonomisi, terör en yüksek noktada, sanayi gittikçe küçülmektedir.  Bu konularda da acil çözümler ve projeler gerekmektedir.

Masum insanların hak, hukuku zail oldukça, Türkiye’nin sırtı yerden kalkmaz.

MİT Balyok programını, 15 Temmuzdan çok önce satın almıştı. Neden tedbir alınmadı?

FETO dahil muhataplarının hepsinin yargılanması burada sorulara cevap vermesi, herkes için yararlıdır. Ne olursa olsun, en iyisidir. Yarınlardaki bir günde, olanların hesabını millet birbirinden, çocuklarımızdan, torunlarımızdan soracaktır!.. Ne pahasına olursa olsun, her şüpheli, sorumlular için yargılanmak gelecektekilerin hayatlarının garantisi, güvenceleri ve huzur içinde ülkede dolaşabilmeleri için bir garanti, ve teminat belgesidir.

KAYNAKLAR:

1. CNN’de Ahmet HAKAN’ın hazırlayıp sunduğu “Tarafsız Bölge” programı

2. Prof. Dr. Abdurrahim KARSLI, Merkez Partisi Genel Başkanı: “22 Mar 2017 tarihinde konuşmaları: KRT Kültür TV. Saat: 21.20 Programı

3. http://www.sabah.com.tr/yazarlar/kahraman/2017/04/21/referandum-sonrasi-2

4. http://www.yeniasir.com.tr/yazarlar/cahit_sonmez/2017/04/18/referandum-sonrasi-piyasalar

5. http://www.sabah.com.tr/yazarlar/kahraman/2017/04/21/referandum-sonrasi-2

İSTİKLÂL MARŞI’NIN MÂNÂSI, Abdullah Çağrı ELGÜN

İSTİKLÂL MARŞI’NIN MÂNÂSI

 Abdullah Çağrı ELGÜN

Mehmet Âkif gibi demir iradeli, sağlam karakterli, geniş kültürlü büyük bir iman adamı yetiştirmiş olmamızı çekemeyenler çoktur. Âkif, eğer “Bülbül” şiirini, “Çanakkale Şehitleri”ni ve  “İstiklâl Marşı”nı söylememiş olsaydı, bugün muazzırları ona hücumu belki de lüzumsuz görürlerdi.

Büyük bir milletin,  dinî ve imanı, ebediyyen ayakta tutacak kudreddeki böyle şiirlerdir ki Âkif’in üzerine şimşekleri çeken dili, sanatı ve iman âbideleri olmuştur.

Millî ve dinî terbiyesini müsbet ilimle bütünlenmiş; iki Doğu bir de Batı dilini ana dili gibi öğrenmiş ve sağlam vasıtalarla, geniş bir kültür tefekkür seviyesine ulaşmış, bu yılmaz ve yorulmaz şaire atılan,iftiraların asıl hedefi budur.

Âkif’e doğru bir birlerini iterek koşan kin ve garez dağları, onun, sanat ve iman dünyamıza dikilmiş manevî heykellerin, dizlerine bile çıkmış değillerdir. İğrenç pisliklerin, kendine saldıran dalgaları, bulanık ve köpürtmüş de olsalar bile  arındırır ve yine temiz kalırlar…

Milletleri millet yapan milletin büyük adamlarını, o milletin genç nesillerinin gözlerinden düşürmek, maddî ve manevî en eski ihtilallerin en eski taktiğidir. Bu taktik hemen hemen her memlekette en geç mağlup olur; fakat yine de düştükleri yerde yangın çıkarmasını bilir.

İstiklâl Marşı’nın her fırsatta, her millî heyecan ânında, coşkunlukla söylenen ölümsüzlüğü, Âkifdüşmanlarını mağlup eden hadiselerdir. Onun üzerine en çok şimşek çeken şiiri,  bu “İstiklâl Marşı” şiiridir. Millî vicdanlara yerleşmiş bu manzumeyi ne yapıp yapıp değiştirmek isteyişlerinin de asıl sebebi budur. İstiklâl Marşı güzeldir, orijinaldir. Milleti millet yapan tümdeğerleri içinde barındırmaktadır.Bu Marş, Türk ve Müslüman milletin millî vicdanına çok yakışmıştır. Bu güzellik önce onun sağlam ve yüksek mânâsındadır. Bu mânânın her bakımdan çok incelmiş, çok yükselmiş, güzel ve âhenkli, gür sesli bir Türkçe ile milletin haykırışıolmasındadır.

İstiklâl Marşı konusunda bilenler ve hatırlayanlar olacaktır ki 1950li yıllarda İstiklâl Marşı’na bir hücum kampanyası atılmıştı. Bu Marş’ın bilhassa ilk iki mısrâsı, mânâsızlık ve mantıksızlıkla suçlanıyordu…

Bir Millî Marş’ın başında nasıl olur da Türk Milletine: “Korkma!” denebilirdi? Bu millet esasen korku bilmez millet idi.  Hele hele: “Şafaklarda yüzmek” şafaklar gibi gittikçe ağarması, aydınlanması mukadder bir doğuş zamanını, sönme kabusu ile birleştirmek, ne büyük bir mantıksızlıktı?..

Hücumlar, gün geçtikçe tam bir saygısızlık ölçüsü alıyordu. Bu Marş’ı çok seven, onu anlayan, yıllar yılı onunla heyecanlanmış, hatta onunla İstiklâl kazanmış bir milletin çocuklarına bu “Marş” kötüleniyordu…

28 Ocak 1950’de Hürriyet Gazetesi’nde bir yazı çıktı. Adı “İstiklâl Marşı”nınMânâsı” idi. Bu yazı “Hayır!” diyordu. “Yanılıyorsunuz. Bu Marş sizin sandığınız gibi mânâda  ve mânâsızlıkta değildir. Aksine, Türkçenin bütün inceliklerini bilen bir şair tarafından, tam bir lisan sağlamlığı içinde söylenmiştir.”Aynı zamanda, bu karşı iddia, isabet diyor. Bunun içinde kelimelerin bilinmesi için zarurî mânâları veriliyordu…

Bu yazı, İstiklâl Marşı’mıza olumsuz yönde yapılan tehdit ve kampanyaları bir müddet susturdu. Aradan geçen on altı yıl(16) zaman geçti.. Zaman, yine yıkıcı emellerin kafasını karıştırdı ve onun kafasına işledi. Bu zaman içinde en şiddetli yıkılan âbide, Türkçe oldu. Yıkıcı ve uydurmaca dil akımı Türkçe, anlaşılmaz ve kavramlar bolluğu içinde anlamsızlaştırmağa, bir kelime için, nerede ise beş altı, hatta yedi sekiz, on karşılık ve aynı anlam ile ifade edilir oldu. Türkçenin yalnız kelimesi değil, Türkçenin cümlesi de allak bullak oldu. Türkçenin bütün mantığı, tartaklandı, didik didik edildi. 

Bu arada İstiklâl Marşı da bir başka dille söylenmiş gibi, günün tartaklanan didik didik edilen “Uyduruk Türkçe” günün Türkçesine uydurulmaya çalışıldı. Bugün bu âbideMarş’ı en mühim mısraların mânâsını tekrar aydınlatmak; ve daha izahlı anlatmak, mühim vazife vazgeçilemez bir görev oldu. Bu sözler şimdi o mühim ve vazgeçilmez vazifeyi yerine getiriyor.

Her dilin, bir takım söz ve söyleyiş incelikleri vardır.Dilin dehasında ve asırlarca işlenmesinden doğan ifade sırları vardır. Dillerde anahtar kelimeler vardır ki mânâsı nice izana kapalı cümlelerin ve mısraların hazinesini açar. Bunun için o dildeki umumîuslûbu, dilin yapısını, cümle ve mısra mimarisisini, kelimelerin tarihini, kısaca o dili, iyi bilmek gerekir. Böyle bir bilgi, bilhassa o dili öğrenme yaşında ve durumunda olanlara hususi bir yöntem ve usulü dairesince öğretilir. Bunun ilk şartı, metodu bilmek ve onun işleyiş yapısına büyük kıymet vererek, bozmadan yozlaştırmadan, bilerek yetiştirmektir.

Diller, asırlarca en çok, ses bakımımdan güzelleşip tekamül ettikleri içinde okumanın, diğer büyük bir şartı da kelimelerden yükselen sesi duymaktır. Türkçe bu görüş ve anlayışla okunduğu taktirde, İstiklal Marşı’nın kapalı, hatta manasız sanılan nice mısraları, güneş ışığında pırıl pırıl parıldayacaktır. Bir mektepte okumadıkları halde, Türk saz şairlerinden mâni, koşma, destan ve türkülerden yükselen sesi duymaya alışık oldukları için, okumamış Türk halkının böyle sözlerdeki, mânâyı sezmeleri, çok defa okumuşlardan daha sağlam bir irfan temeline dayanır.

İstiklal Marşı 1921 yılında yazılmıştır. Bu tarihte Anadolu’nun nice şehirleri düşman işgalindeydi. Muazzam bir imparatorluğu, dört yılda kaybeden Türk Milletinin İstiklâli tehlikedeydi. Yunanlılar, Batı Anadolu’da ancak Yunan Ordusuna mahsus, vahşi bir hareketle ilerliyorlardı. Türk orduları henüz derlenip toparlanmış değillerdi.

“Garbın âfakını sarmışsa çelik zırhlı duvar,

Benim iman dolu göğsüm gibi serhaddim var.”

İnancıyla doluydu. Türk askerinde bu millî ve dinî inancı, imanı o, daha Çanakkale Şehitleri için söylediği âbide şiirin duyguları ile dolup taştığı zamanlarda görmüştü.

İstiklâl Harbi başlayınca, belki de en Müslümanımız oydu. O bu kadar dolu ve azimli, kararlı ve hınçlı olarak Âkif, Halifenin emrini Şeyhülislamım fetvasını dinlemeyerek Anadolu’ya koştu…İstanbul’dan Ankara’ya kadar hemen hemen yere yürüyerek gitti. Giderken de inandığı ve güvendiği milletini daha yakından gördü.Her yerde onu coşturacak sözler söyledi. Minarelerde ezan okudu, Camilerde hutbeler okudu, vaazlar verdi. Aynı günlerde vatan topraklarını adım adım dolaşmaktan doğan bir cesaretle bu topraklara:

“Ey benim, her taşı mâbed-i iman yurdum!

Seni er geç bana verecek Mabudum!...” diye seslenerek, yollarda gözyaşı dökmekten geri durmadı.

Sonra Bursa işgal edilip düşünce, “Bülbül” şiirini yazdı. O zaman  ruhanî bir fetih ve kuruluş şehrinin Camiler, ve Türbeler diyarının, düşmanın eline geçmesi yürekleri parçalıyor ve gönülleri perişan ediyordu. Üstelik bir Yunan Subayı Bursa’da Sultan Osman’ın Türbesi içerisinde Kabirine çizmeleri ile basarak: “Ey Osman kalk da evladını kurtar!..” gibi sözlerle aşağılamış, Osmanlı devletinin kurucusuna hakaretler yağdırmıştı. Böyle bir ıstıraptan doğan “Bülbül”şiirinde, yalnız ıstırap ve sıkıntı değil, büyük ve eşsiz Türkçenin sızlanışları ağlayışları ve göz yaşlarındaki incilerde büyük bir matem vardı. “Bülbül”şiirde Türk dilinin canlılığı hareketliliği ve aynı zamanda işlekliği sanki canlanmış da Türkçe ağlıyor gibi Türkçenin ıstıraptan inleyen sesi duyuluyordu:

“Eşin var aşiyanın var, baharın var ki beklerdin,

Kıyametler koparmak neydi ey, bülbül nedir derdin?

O zümrüt tahta kondun, bir semavî saltanat kurdun,

Cihanın hep çiğnense, çiğnenmez senin yurdun!..

Bugün bir yemyeşil vadi, yarın bir kıpkızıl gülşen,

Gezersin, hanümanın şen, için şen, kaninatın şen.

Neden, öyleyse matemlerle eyyamın perişandır?..

Niçin, bir kadrecik gönlünde, bir ummman huruşandır?..”

Gibi mısralardan yükselen hüzünlü sesleri fark ederler; ve hemen duyarlar ki bu mısralarda bülbülün figanıyla kelimeler ağlıyor, mısralar coşuyor ve şiir fırtınalara ve kasırgalara tutulmuşçasına feryat ve figan içindedir.  Bu söyleyiş, “Büllbül” şiirini meydana getiren mısralarındaki:“-ın, -in,-un, -ün,” seslerinin ahengindendir.

Türkçenin sırlarından olan, böyle aliterasyonların bir birleri ardı sıra gelip sıralanması, ancak dilin dehasını kelimelerin güç ve kuvvetini kavramış, büyük şairlerinin eserlerinde tezahür edebilecek bir mashariyettir.

İşte Türkçeyi bir şehrimizin kalbi için böylesine inleten bir büyük şair, bir gün bu milletin ve bu vatanın istiklâli için, şiir söylerken, bu şiir de elbet o ulvi heyecanı yakışacaktı. Nitekim öyle de oldu: O günlerin ıstırabı sonsuzdu. Millet kan ağlıyordu. Bakışlar nerede bir al görse şiddetle ürperiyor, her alı albayrak sanıp,ay yıldızlı bayrağının geleceğinden endişe duyuyordu. Acaba bütün Balkanlar’da,Kafkaslar’da ve dünkü yurdun daha nice ülkelerinde ve adalarında olduğu gibi bu bayrakda ana vatanımızda da sönecek miydi?

Bu milletin bütün insanlarının

gönülleri  gamlı, en büyük  elem, keder ve azap içinde iken, yutta yine akşamlar oluyordu. Bu grup ufkundan bakan gözler, önce hiç sönmemiş sanılan, grup vaktinden kalan deprem, kasırga ve tufanların sardığı ülkemizde, ister istemez bütün gönüller aynı endişe ve sızıyla dolup sarsılıyordu…

Acep al bayrağın sonu da böyle, sönmek mi olacaktı?

İşte Mehmet Âkif’in“İstiklâl Marşı”’nda yükselen erkek sesi, yiğit ve mert sesi, vatan semalarında bir gök gürültüsü gibi gürledi ve kubbelerde yükseldi:

“Korkma! Sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak!”

“Şafak” kelimesini, Türkçede grup mânâsında yani “akşam kızıllığı” mânâsına hiç kullanılmadığı, ifadesi yanlıştır. Şair Bâkî’nin, bir Ramazan ayının ilk görünüşü için söylediği kasidenin:

“Derh şah-ı spend vurdu felek micmerine,

Mah-ı mehsanma  şafakta görünen zar-ı nizar”

Beyitinde yahut Şeyh Galip’in :

“Çeşm i sevdâ- zedeye  eşkime düphûn i şafak,

Rengine şam o gamın ben de boyandım bu gece” söyleyişinde şafak akşam kızıllığıdır. İstiklâl Marşı’nın her kıtası üzerinde durmak sözü fazla uzatmak olur. Bir şiirin zevkine varmak için sesinin bilinmesi ne kadaar hüzüznlüdür. Meselâ: İstiklâl Marşı’nın şu dördüncü mısrası:

“O benimdir, o benim, milletimindir ancak!” nasıl okunacak?

Billhassa,“benim memleketimindir”sözü nasıl sözlenecek? “O benim memleketimindir” mi? Birçokları bunu ikinci sesle söylüyor ki doğrusu birinci sesle söyleniştir. Neden? Bunu o tarzda birkaç defa söyleyince, sebebi de mânâsı da çok rahat anlaşılır.

Burada ehemmiyetle belirtmek ve tekrarlamak yerinde olur ki İstiklâl Marşı gerek söz gerek şiir kalitesi bakımından yer yüzündeki millî marşların hiçbirisi ile ölçülemeyecek kadar   zenginmânâlıkaliteli bir şiirdir.

Bu Marş’ı Türk milleti gibi hükümran olmak için yaratılmış bir milletin, bir gün bir İstiklâl Marşı yapmasındaki büyük tezatı çok iyi kavramış bir şair söylemiştir.

“Kim bu Cennet vatanın uğruna olmaz ki, feda?

Şüheda fışkıracak toprağı sıksan şüheda!...” gibi mısraları şiir ve mısra haline konulmuş, dokuz asırlık, bütün bir Türk tarihi ve bütün bir Türk toprağıdır.

Bu kadar mukaddes bir vatanı, bu kadar kuvvetli iki mısra içine sığdıran bir şairi, milleti ne kadar övse sevse yedidir ve layıktır. Aynı Marş’ın:

“Ben ezelden beridir, hür yaşadım, hür yaşarım!

Hangi çılgın bana zincir vuracakmış, şaşarım.

Kükremiş sel gibiyim, bendimi çiğner aşarım.

Yırtarım dağları, enginlere sığmam taşarım…” Mısraları bir tedrici güzelliği ile de olsa Ergenekon Türkleri’ni hatırlatır. Tarihte daha dağları yırtmış bir millet olmanın hatırasını ve gururunu tazeler. Yine aynı şairin:

“Ulusun, korkma!.. Nasıl bir imanı boğar?

Medeniyet dediğin tek dişi kalmış canavar!” mısraları da çoğu zaman hem yanlış anlaşılıyor hem de yanlış okunuyor. Bir kere buradaki “ulusun!” kelimesi “yücesin, büyüksün” mânâsında değildir. Bu söz:“Medeniyet dediğin tek dişi kalmış canavar, ulusun dursun”. Dursun merak etme!.. O, tek dişi kalmış canavar, böyle bir imanı boğamaz demektedir. Âkif’in burada, medeniyete hücum ettiğini ileri sürerek, onu bir medeniyet düşmanı göstermeye kalkanlara gelince, bunlar eğer çok cahil olup gaflet içinde olanlar değilse, yaptıklarını bile bile yapıyorlar. Bu millete ve onun Millî Marşı’na düşman olanlardır…

Bunlar o yıllarda İngiliz, Fransız, İtalyan, hele Yunan işgali altındaki Türk illerinin yaşadığı ıstırabı bir an bile duymamış olanlardır. Çanakkale’de diz getiremedikleri Türk kudretini, Mütefiklerimizin mağlup olmaları ile yendiklerini sanan, işgal kuvvetlerinin medeniyetleri kadar, Anadolu’da yapmadık zulüm bırakmayan, “Yunan Medeniyeti!” için de Mehmet Âkif hakikatte çok nazik bir lisan kullanmıştır. İstiklâl Marşı’nın ilk kıtasında “şafak”: Akşam kızıllığı mânâsında ise de bu kelime aynı Marş’ın son kıtasındaki bu kelime  penbelik ve gittikçe ağaran şafak mânâsınadır. Böylelikle şair İstiklâl Harbi’nin başlangıcında al rengin grubu itibari ile muzdarip gönüllere cesaret verir.

İkinci kullanıışta ise onun bir sabah şafağı gibi parlayışındaki neşeyi, bir müjde gibi söyler. Şu demektir ki bu şiir, bir büyük âbidenin kat kat yükselmesi, büyüyüp kıta kıta kuvvetlenmesi ve en kuvvetli kıta ile sona ermesi şeklinde yüksek bir kompozisyondur.

“Dalgalan sen de şafaklar gibi ey şanlı hilâl,

Olsun artık dökülen kanlarımın hepsi helâl,

Ebediyyen sana yok, ırkıma yok izmihlâl!

Hakkıdır, hür yaşamış bayrağımın hürriyet,

Hakkıdır, Hak’ka tapan, milletimin istiklâl!..” sözleri onun istiklâl bir ümitken bile buna ne çok inandığını gösterir. Şairin burada “ırkıma” sözü de ayrıca mânâlıdır. Başlangıçta İslâmî, bir ümmet şairi vazifesini yüklenen Mehmet Âkif, giderek İslâmî Türk Milliyetçiliği diyebileceğimiz inancın ve imanın büyük şairi olmuştur.

Şiir olarak   şaheser, ezelden beri hür yaşamış, ebede kadar hür yaşama hakkına en layık gördüğüm asîl milletimin, duygu, düşüncesi ve temennilerini en iyi dile getiren, İstiklâl Marşı’mızın önümüzdeki aylarda  kabûlünün yıl dönümünü şimdiden kutluyor; ve:Âkif’indeyişi ile “Allah bu Millete, bir daha İsatiklâl Marşı yazdırmasın!..” diyorum.